Sunan an-Nasa'i 453

أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ

أَوَّلَ مَا فُرِضَتِ الصَّلاَةُ رَكْعَتَيْنِ فَأُقِرَّتْ صَلاَةُ السَّفَرِ وَأُتِمَّتْ صَلاَةُ الْحَضَرِ .
Rapporté par ‘Aïsha : La première fois que la prière a été prescrite, elle était de deux unités (Rak‘a), et elle est restée ainsi en voyage, mais la prière pour les résidents a été rendue complète

Sunan an-Nasa'i — La prière — 453